Mijn naam is Bas en ik ben cokeverslaafd.
Sinds 3 jaar kan ik dit eindelijk zonder woede, onzekerheid of angst te zeggen.

Ik ben geboren in een vrij normaal gezin. Vader harde werker, moeder was er altijd voor ons. Een één oudere zus en een jongere broer. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik een jaar of zes was. Wij bleven bij mijn moeder. Of ik ooit last gehad heb van de scheiding? Ik denk het wel,  maar niet meer of minder dan elk kind van gescheiden ouders. Ik vond sporten heerlijk en was dan ook altijd bezig met voetbal, hockey, ijshockey, tennis en vechtsporten. Wat ik niks vond was school. Ik haatte het en ging omdat het moest, maar zodra de school uit was, was ik buiten op straat of op het sportveld. Toch kreeg ik het altijd voor elkaar om “het lieverdje” van de leraar of lerares te zijn en ook nog populair bij mijn klasgenoten. Ik had ik al vroeg door.hoe ik dingen voor elkaar moest krijgen en wat ik moest zeggen en doen om gemogen te worden.

Mijn moeder kreeg een nieuwe vriend toen ik veertien was. Hij dronk zo’n krat bier en een fles jenever per dag en moest ergens zijn frustratie op afreageren, en dat was mijn moeder. Dit was voor mij weer een goede reden om mijn frustratie op hem af te reageren. Als ik er nu aan terug denk was dit de periode dat ik een driftig mannetje werd met een enorme haat, woede en onzekerheid in me die ik op deze manier kwijt probeerde te raken. Het enige probleem was dat ik 1 meter 60 was en hij 2 meter en zo’n 120 kilo woog…… dat ging dus niet altijd goed. Vele ruzies en worstelingen hebben we gehad en ik haatte hem! De reden waarom ik dit vertel is, dat ik nu, na 13 jaar verslaafd te zijn aan drank en drugs, hem erg goed begrijp en ik had gehoopt dat hij hetzelfde had gevonden als wat ik heb gevonden. Ik vergeef hem voor alles wat hij ons heeft aangedaan. Als hij nog leeft en hij mij nu om hulp zou vragen, zou ik er voor hem zijn, zoals anderen er voor mij waren, en hem mijn excuses aanbieden voor de fouten die ik heb gemaakt.

Ik was vijftien toen ik begon met af en toe te blowen en graag achter de gokkast in de snackbar stond. Ik wilde ook graag het mannetje zijn op school. Grote verhalen, de mooiste vriendinnen, altijd geld op zak etc. etc. Maar eigenlijk was ik heel erg bang, onzeker en verdwaald. Ik kon toen al niet echt normaal blowen. Ik moest heel snel, zo stoned mogelijk worden. Toen zeiden vrienden al tegen me dat ik ook wel wat rustiger kon doen…. Niet dus.
Totdat ik op een avond toen ik zestien was helemaal de weg kwijt was en een mega angstaanval kreeg door veel te veel geblowd en gedronken te hebben. Ik zweerde de volgende ochtend om te kappen met drinken en blowen. Dit deed ik ook en ik vond iets nieuws: gokken.

Toen al jatte ik verschillende keren geld van mijn ouders om maar achter die gokkast te kunnen staan. Veel geld kostte het en ik moest steeds meer en meer stelen van familie en zij kregen het ook door. Ik was zeventien toen zo’n beetje elk familielid zijn tas verstopte als ik op een verjaardag was en ik op andere manieren aan mijn geld moest zien te komen.

Ik was met school gestopt en werkte in een pizzatent. Niet genoeg geld dus.
XTC en Coke gebruikte ik niet en ik vond het ook nooit leuk als vrienden van me het gebruikten, maar het leverde wel geld op om het te verkopen. Geld wat ik nodig had om te gokken. Daarmee verdiende ik leuk, maar ik was zeker geen grote dealer. Mijn gokverslaving kon ik er wel redelijk mee financieren. De jongens waar ik mee optrok waren wat grotere dealers en ik keek erg tegen ze op. Ik wilde ook graag groter worden en zocht naar grotere klanten. Toen ik een leuke deal kon maken en we op het afspreekpunt stonden kwam ik er achter dat ik hier echt niet geschikt voor was. De angst stond in mijn benen en ik wilde maar één ding…… weg! Ik was dus toch niet die grote stoere jongen die ik dacht dat ik was.

Waarom weet ik niet, maar dat was zo’n beetje het moment dat ik voor het eerst coke ging gebruiken. Tegen al mijn principes in wilde ik toch ook coke proberen. Was het omat ik erbij wilde horen, dat de jongens me voor vol aanzagen of dat ik iets tegenover mezelf wilde bewijzen? Geen idee, maar één ding weet ik nog wel ………. WAT EEN ONWIJS GEVOEL!!

Het ging snel vanaf dat moment. Van twee keer per week alleen tijdens het stappen naar bijna vier á vijf dagen per week. Heerlijk vond ik het! Wat een gevoel! Ik had geld nodig, veel geld!

Mijn pa had een mooi bedrijf. Import van schoenen uit China en Italië. Ik kon voor hem werken als vertegenwoordiger. Hij had geen idee van mijn verslaving en was allang blij dat ik “van de straat af was” en hij meer zicht op mij had. Hier stond ik, 21 jaar, een vette auto onder mijn kont, goed salaris, heel Europa door rijden. Ik verkocht veel schoenen aan de grote schoenenwinkels. Ik voelde me fantastisch en kon mijn manier om dingen voor elkaar te kunnen krijgen en weten wat te zeggen om gemogen te worden weer helemaal gebruiken. Ik voelde me weer helemaal het mannetje. Alleen met één probleem, ik gebruikte nog steeds vier dagen per week coke. In het begin ging het goed. Ik kon maanden achter elkaar doorwerken op drie uurtjes slaap per nacht. Met veel onder de zonnebank liggen en mooie kleren dragen verborg ik mijn uitgeputte lichaam en geest. Na twee jaar werken en continu doorgebruiken kon ik niet meer. Ik wist dat ik een probleem had, maar wilde dit leven ook niet verliezen. Ik besloot aan mijn vader te vertellen dat ik een cokeprobleem had, in de hoop dat hij mij kon vertellen hoe er af te komen. Ik vertelde hem ook meteen maar dat ik regelmatig een graai uit de kluis haalde om mijn verslaving te kunnen betalen. Hij wist echt niet wat hem overkwam toen ik het hem vertelde. Hij reageerde met boosheid maar hij was ook heel blij dat ik zo eerlijk was. Ik moest wel meteen weg bij de zaak, niemand mocht dit weten. Ik was langdurig ziek…….. een of ander virus.

Op dat moment ging ik naar mijn eerste drugskliniek. Het dagprogramma van een plaatselijke instelling. Zes maanden dagelijks een programma volgen van half negen tot vijf uur. Ik kwam er al snel achter dat je af en toe wel een terugval mocht hebben. Dat was niet zo mooi om te weten, want hier maakte ik maar wat graag gebruik van. Ik kreeg dan wel één dag de therapeuten op mijn dak, maar als ik ze maar kon overtuigen dat ik er nu echt iets van had geleerd, was alles weer goed. Ook leerde ik hoe lang coke in je urine blijft zitten: zo’n vier dagen. Dat was dus bijna elke vrijdagmiddag helemaal los gaan, op zaterdagochtend stoppen, heel veel water drinken en maandag en dinsdag me ziekmelden en op woensdag rustig in het potje plassen voor de urinetest. Was ik bezig om clean te worden? Nee, ik wilde gebruiken en tegelijkertijd mijn vader niet teleurstellen. Na vier maanden was ik er klaar mee. Ik kapte er mee, ik wilde gebruiken. Ik zocht een kamer in mijn woonplaats en ging weer vol gebruiken. Na twee maanden had ik alles verkocht wat ik kon verkopen. In mijn kamer was alleen nog maar een matras en wat kleren. Ik at niks of nauwelijks, had geen contact meer met vrienden en familie. Ik ging er alleen in de nacht op uit om aan geld en coke te komen. Autoradio’s en andere waardevolle spullen stelen zorgde voor mijn verslaving. Ik ging kapot en het deed me niks. Dagen achter elkaar totaal paranoïde in een stinkende kamer zitten. De coke had me volledig in zijn macht. Ik zag en hoorde dingen die er niet waren.  Ik was ervan overtuigd dat dit mijn leven was en ik niet oud zou worden. Tot mijn vader na één jaar in een keer op mijn stoep stond. Hij kwam afscheid nemen, hij zei:’Ik weet dat ik je binnenkort moet begraven en ik wilde je nog één keer levend zien voor het te laat is’. Jezus! Ondanks dat ik echt niet meer op de wereld leefde, realiseerde ik mij in één keer hoe erg ik naar de klote was. Ik kon maar één ding zeggen: ‘Help me alsjeblieft!’

Hij hielp me voor de tweede keer. Ik ging weer naar een kliniek, dit keer in een andere stad. Hier zouden ze me leren hoe ik een man moest zijn. Om half zeven op, schoonmaken, therapieën, lopen, therapieën, nog meer lopen en allen maar aanhoren wat een loser en zwakkeling ik was. Ik haatte het hier maar ik liet me niet kapot maken. Ik werd sterker, kreeg discipline en respect voor anderen.

Na vier maanden ging het goed met me (dacht ik) en ik vond het wel welletjes daar. Ik ging terug naar mijn woonplaats, kreeg een nieuwe baan, een leuke vriendin en bleef nog acht maanden clean. Eén ding hadden ze mij daar niet geleerd: dat ik als cokeverslaafde ook niet moest drinken. In de acht maanden na de kliniek dronk ik veel en vaak. Ik dronk daarvoor bijna nooit. Na mijn werk gingen er makkelijk acht biertjes en een halve fles wijn in. Ik vond dat niet raar. ‘Iedereen drinkt toch?’, dacht ik ‘mijn ouders drinken ook een wijntje bij het eten’. Op een gegeven moment stond ik in een disco, ik had veel te veel gedronken en iemand bood me een snuif aan. Na één seconde te hebben gedacht dat dit niet echt slim was, deed ik het toch…..BANG daar was die knal weer.

Ik was weer verkocht. Binnen twee maanden zat ik weer in mijn normale patroon. Elke dag gebruiken, geld stelen, tv verkopen, juwelen verkopen. Ik ging weer als een raket naar de klote, alsof er niks was veranderd. Ik woonde samen met mijn vriendin en ik heb haar echt het leven zuur gemaakt. Liegen, manipuleren, bedreigen, schreeuwen, vloeken, stelen van haar en haar gebruiken. Alles en iedereen die ik in die twaalf maanden zonder coke weer om me heen had, mijn familie, vrienden en werk, was ik in twee maanden weer kwijt. Drie jaar lang heeft mijn vriendin met mij samen geleefd. Ik was een ziek, misselijk monster. Ik haatte mezelf en ik wilde haar geen pijn doen, maar elke keer was die coke veel sterker dan ik en maakte ik haar het leven zuur. Ik wilde stoppen maar kon het niet. Ik geloofde niet meer in Nederlandse hulpverlening, therapeuten, psychologen etc. Ik wilde er voor het eerst van mijn leven echt zelf mee stoppen. Niet voor mijn vader of voor anderen die wilden dat ik ermee ophield, ik wilde er echt zelf mee kappen, maar kon het niet. Hier stond ik 27 jaar oud en mijn gedachten gingen vaak terug naar de vriend van mijn moeder: hoe hij het leven van zijn vriendin (mijn moeder) kapot maakte.

Ik moest weg uit Nederland. Ik had van een kliniek in het buitenland gehoord en mijn verzekering wilde dit betalen. Ik kwam aan in een mooi pand en ik werd ontvangen door een aantal therapeuten. ‘Wat doen ze allemaal nep-aardig’, dacht ik. ‘Het zullen wel van die boekentherapeuten zijn’. “Hi, I am Richard and I am your therapist for the coming months. And by the way, I am an addict as well” zei een man daar. ‘Huh, wat is dat nou, mijn therapeut is een verslaafde, net als ik?’. Ik moest lachen en nadat hij mij had uitgelegd dat alle therapeuten binnen de kliniek verslaafden en alcoholisten zijn, die nu alleen niet gebruiken, voelde het goed.
Mijn plan was om daar twee maanden te blijven en dan weer terug te gaan naar mijn vriendin, werk te vinden en weer verder te leven. Na twee weken kwam ik erachter, na vele verhalen en adviezen van Richard, mijn therapeut, gekregen te hebben, dat ik waarschijnlijk binnen een maand weer aan de coke zou zitten.

Ik werd weer sterker en ging voor het eerst van mijn leven naar een meeting van CA, Cocaine Anonymous. Wat was ik bang en onzeker toen ik voor het eerst daar naar binnen ging. Ik had wel eens van de AA gehoord maar dacht dat dat alleen voor zwervers en zo was. Ik kwam binnen en ben nog nooit van mijn leven zo warm en liefdevol ontvangen. Zo’n 20 mensen waren er die allemaal naar mij lachten. Dit was heel lang niet gebeurd en deze mensen waren echt. Geen nep-gelul maar eerlijk en vriendelijk. Ik voelde me na deze eerste meeting erg goed. Tijdens mijn tijd in de kliniek heb ik kennis gemaakt met de twaalf stappen. Sommige vond ik wel goed maar om de andere lachte ik een beetje. Stap 3 met God en zo, ‘het zal wel’, dacht ik. Na drie maanden had ik een klotetijd. De coke was weg maar ik voelde me nog steeds bang, onzeker en ik had veel woede en boosheid in me. Veel mensen in de meetings en in de kliniek vertelden me dat ik de stappen serieus moest nemen en ze raadden me aan om ze ook allemaal te doen, niet alleen degene ik wilde.
Ik voelde me slechter en slechter, ik wilde dat iedereen me aardig vond en probeerde mijn technieken om gemogen te worden, maar hier trapten ze er niet in. De gedachten aan coke en alcohol waren enorm sterk. Ik stond met mijn rug tegen de muur en voelde me een klein kind van twaalf dat verdwaald was. Ik gaf het op, ik gaf me over en ik vertelde de therapeuten om te doen met me wat ze wilden. Ik was verslagen en had op dat moment stap 1 genomen. Ik deed alles wat ze zeiden, hield m’n mond dicht, luisterde en tot mijn stomme verbazing ging het steeds beter met me. De gedachten aan coke en alcohol werden minder en ik begon zelfs te praten met een Hogere Macht (stap 2). Ik geloof niet in in god uit de bijbel, maar wat er allemaal met me gebeurde, moest wel door een hogere macht komen. Ik nam het advies om elke ochtend en avond te bidden tot een hogere macht zoals ik deze zie. Vraag me niet waarom, maar het werkte. Ik vroeg hem om kracht en sterkte om de dag door te komen, mijn onzekerheden weg te nemen en ik bad zelfs voor de mensen, waar ik toen nog een hekel aan had. Ook dit werkte, de boosheid en woede naar sommige mensen werd minder. Geloof me, ik ben echt geen bijbelfreak, maar dit was fantastisch. Zes maanden heb ik daar gezeten, ik ben daar naar vele meetings geweest en ik heb alle stappen daar zo goed mogelijk samen met mijn therapeut gedaan. Stap 4 was moeilijk maar ook hier is het een kwestie van gewoon doen. Hoe klote en moeilijk het ook lijkt: pak die pen en doen! Het was ongelofelijk waar ik allemaal achter kwam door deze stap. Om hem dan daarna aan iemand anders van het programma voor te lezen, voelde ook goed.
 
Bij terugkomst in Nederland ben ik gelijk naar de CA in mijn woonplaats gegaan.Ook hier werd ik erg hartelijk en warm ontvangen. Het eerste wat ik deed was een sponsor zoeken. En ik vond er één. Ik dacht dat ik klaar was met mijn stappen, maar nee ik moest het nog een keer doen van hem. Even schoot er weer de oude gedachte in mijn hoofd van: ‘hoezo, ik weet dat allemaal al, hoor’ maar toen realiseerde ik me weer, kop houden, luisteren en gewoon doen. Deze man heeft acht jaar cleantijd en ik wilde net zo’n gelukkig leven als hij had. Als hij zegt dat dit zal helpen, dan doe ik het gewoon. En het was super om weer te doen en nu deed ik het ook echt uitgebreider. Vooral mijn stap 8 en 9 had ik nooit zonder mijn sponsor kunnen doen. Mijn eerste stap 9 was bij mijn ouders en vriendin. Holy shit, moeilijk om te doen. Maar wel fijn om het eerst bij vertrouwde mensen te doen en daarna bij de moeilijkere. Mijn eerste moeilijke stap 9 was bij een oude werkgever van me. Daar zat ik in een stoel recht tegenover hem en ik ging hem vertellen dat ik van hem had gestolen en dat ik daar mijn excuses voor wilde maken. Ik heb hem meteen alles terugbetaald wat ik van hem had gestolen en vroeg aan hem of  er nog iets was wat ik voor hem kon doen. De reactie was niet wat ik had verwacht: een mega grote glimlach en een warme hand stak hij uit. Wat voelde dit goed om te doen! Het ging niet overal zo. Mijn zus wil mij bijvoorbeeld al drie jaar niet meer zien en spreken, maar dat is oké. Ik heb mijn excuses aangeboden over de telefoon en per brief, meer kan ik niet doen. Mis ik haar? Ja, maar daar kan ik nu toch niks aan veranderen.

Het eerste jaar terug in Nederland ging ik drie keer per week naar de meetings. Ik zette koffie, stak mijn hand uit naar nieuwkomers, net zoals ze bij mij hebben gedaan toen ik voor het eerst binnenkwam bij CA, heb vele nieuwe vrienden gekregen en een heerlijk nieuw leven opgebouwd. Mijn vriendin is, ondanks alle ellende die ik haar heb aangedaan, bij me gebleven. Ze is naar 12-stappenprogramma voor partners en familieleden gegaan om ook sterker te worden. We hebben het nu heerlijk met elkaar.

Ik ben nu drie jaar clean en sober. Ik heb een leuk bedrijf in het buitenland, een mooi huisje en ik ga trouwen over zes maanden. Ik ga nog steeds wanneer ik in Nederland ben naar de meetings, spreek mijn sponsor en help in de fellowship zoveel als ik kan.

Moet ik de rest van mijn leven naar CA? ………… graag! Als ik daardoor het mooie leven kan blijven houden dat ik nu heb, ben ik toch gek als ik het niet doe? Ik zie het zo, een suikerpatiënt moet elke dag medicijnen nemen om oud te worden, ik als verslaafde heb de 12 stappen, mijn sponsor, mijn hogere macht en de meetings nodig als medicijn om oud te worden en gelukkig te blijven.
 
Als je mij drie jaar geleden had gevraagd of ik ooit zou kunnen staan waar ik nu ben had ik je hard uitgelachen. Maar door de Cociane Anonymous, de 12 stappen de 12 tradities, mijn sponsor, mijn hogere macht en iedereen die altijd voor mij klaar staat in de fellowship sta ik daar nu wel en ik ben er ontzettend dankbaar voor!