Ik ben John en ik ben verslaafd.

Ik kwam op jonge leeftijd in aanraking met drank en drugs. Bij ons in de familie werd er altijd veel gedronken,mijn moeder werkte in de horeca en mijn vader in een gokhal. Dus het woord alcoholist en junk kende ik wel, maar dat ik zelf ook verslaafd zou raken, daar had ik niet op gerekend.

Ik begon op de leeftijd van 14 jaar met drinken met vrienden van mijn broer, de eerste keer was ik ook meteen zo dronken dat ik moest kotsen en een blackout kreeg. Ik was na die eerste keer ook meteen verslaafd. Ik kon er ook geen genoeg van krijgen, eerst dronk ik elk weekend en toen ook doordeweeks. Toen ontdekte ik weed: leuke combinatie! Ook het roken van weed beviel me erg goed, ik rookte elke dag. Door het roken en drinken en doordat ik steeds alle aandacht wilde, ging het altijd slecht op school. Ik heb op vier verschillende middelbare scholen gezeten, en ben van alle vier afgestuurd.

Van kleins af aan ben ik altijd heel druk geweest en ik moest altijd alle aandacht hebben. Ik voelde mij vaak alleen, wisselde ook vaak van uiterlijk: eerst hip hop, toen gabber, toen mellow - ik wist eigenlijk nooit waar ik bij hoorde, altijd op zoek naar wie ik nou eigenlijk was.

Ik ben nu 31 jaar, en in de jaren dat ik gebruikte en dronk heb ik veel dingen meegemaakt: het verlies van mijn vader, mijn moeder die twee keer werd opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis, drie vrienden verloren: twee aan de drugs en een vermoord. Ik ben meerdere malen in aanraking met justitie geweest, ik heb twee auto ongelukken meegmaakt onder invloed van drank, ghb, en coke, ik ben m’n rijbewijs kwijtgeraakt voor twee jaar (heb hem nu gelukkig terug voor een jaar, en dan moet ik weer voor controle na een jaar om te kijken of ik hem mag behouden). Vrienden die ik zoveel had, verdwenen. Ik ben tientallen relaties kwijtgeraakt door het drinken en mijn drugs gebruik, ik ben relaties met m’n familie kwijtgeraakt, door mijn constante liegen, bedriegen, stelen en geld lenen. Ik werd paranoia, had angsten, ik verhuisde van stad naar stad, en ga zo maar door.

Ik kan zo nog wel even doorgaan met beschrijven hoe mijn leven er uiteindelijk uitzag. Naar die puinhoop wil ik nooit meer terug. Ik zocht ook hulp, want ik snapte dat ik niet zo kon doorgaan. Maar vaak waren het anderen die tegen mij zeiden dat ik hulp nodig had. Zelf wou ik eigelijk nog niet zien dat ik verslaafd was. Ik ben drie keer in Nederland opgenomen geweest, naar psychiaters doorverwezen; het hoorde er allemaal bij. Het was een hele verzameling, de diagnoses die ik te horen kreeg: adhd, posttraumatische stresstoornis, depressie, echt niet normaal, het valt me nog mee dat ik geen gekke koeien ziekte had!!! In Nederland bleef ik ook niet lang in de klinieken - ik lulde mij er altijd wel weer uit, na een paar weken. Als de mensen om mij heen mij weer hadden vergeven, was het voor mij tijd om alles weer kapot te maken. Daar was ik altijd heel goed in: opbouwen, en weer kapotmaken. Drugs en drank waren mijn leven. Ik dacht ook altijd: als ik aan een overdosis doodga heb ik een top-dood, daar teken ik voor. Het begon zo leuk, maar eindigde in een hel. Geloof me, het was niet leuk.

Ik wilde ook steeds vaker echt stoppen maar het ging niet, het lukte gewoon niet. Blijkbaar was ik nog niet klaar met drinken en leugens en mezelf nog meer in de problemen helpen. De problemen stapelden zich gewoon op en het werd van kwaad tot erger. Ik had het punt bereikt, dat ik eenzaam was, geen vrienden meer had en alles kapot maakte wat er om me heen was.

Toen hoorde ik via iemand over een kliniek in het buitenland waar ze werkten met de twaalf stappen. Dit was voor mij nog de laatste kans om te stoppen. Ik ben daar heengegaan, er werd mij daar verteld dat ik daar zeker een jaar moest blijven. Ik dacht: een jaar!!!! Wat!!!! en mijn oude gedrag kwam weer boven, ik zei: nee hoor, ik ben geen alcoholist, ik heb geen probleem, en het liegen begon weer. Ik ben daar voor twee maanden geweest, toen vond ik wel dat ik weer genezen was en weer terug kon naar Nederland. Hoera, ik was niet meer verslaafd! Ze hebben me laten gaan. Voor het thuisfront had ik weer wat leugens klaar en ik werd in Nederland opgewacht als een ware held. Daar werd mij gezegd: ga naar zeker 3 tot 4 meetings in de week en neem een sponsor. Ja doe ik, zei ik nog. Terug in Nederland ging ik naar twee meetings in de week en nam geen sponsoor. Ik wou het op mijn eigen manier doen. Nou, dat heb ik toen wel geleerd, ik moet zeker niks op mij manier doen, want dan ben ik gewoon weer terug bij af. Want, ja hoor, na bijna vier maanden clean ging ik niet meer naar meetings nam een ander telefoonnummer (konden ze me ook niet meer bellen die gasten die veel zieker dan ik waren) en begon weer met drinken, en snuiven en liegen, stelen, en weer een grote puinhoop van mij leven te maken. Dat heb ik weer anderhalf jaar gedaan tot het weer echt niet meer kon. Ik werd weer angstig begon weer te liegen, maakte geld op wat niet van mij was, begon weer oude vrienden te bezoeken, en dronk zoveel alcohol dat ik dagelijks weer een blackout kreeg en weer begon te snuiven. En dat gevoel van eenzaamheid was weer helemaal terug in mijn leven.

Ik ben meteen mensen gaan bellen uit het programma en gezegd wat er aan de hand was, ben s’avonds naar een meeting gegaan, heb een sponsor genomen en heb me helemaal over gegeven aan het programma.

Ik ga nu naar drie meetings in de week, een dag in de week naar mijn sponsor, zaterdagmorgen neem ik deel aan een boekstudiegroep, en ik ben dagelijks bezig met het programma. Ik ben nu weer zes maanden clean en nuchter en het gaat met de dag beter. Ik moet nog veel leren maar ik ben goed op weg. Ik leer in het programma weer om te gaan met mensen, en met mijn verslaving. En hoe ik om moet gaan met mensen, die nog wel gebruiken, of oude vrienden. Ik zie nog wel mensen die gebruiken, maar ga daar niet gezellig op visite bij ze, op een zaterdagavond. Ik ga wel bij die mensen langs s’morgens, een bakkie koffie doen, en dat is het. Ook zoek ik de dingen niet op, ik ga niet naar een bar of zo, en op verjaardagen, als ik het moeilijk krijg, ga ik gewoon weg, of bel ik mijn sponsor. Dat maakt het een stuk makkelijker om nuchter en clean te blijven.

Op mijn werk ben ik ook heel veel veranderd: ik kan me beter concentreren, ben een stuk makkelijker in de omgang, en ga beter met sommige situaties om. Soms, als er onverwachts iets bij me opkomt, bel ik eerst mijn sponsor. Als ik van te voren een plan voor de dag heb, dan loopt mijn dag oke. Maar een impulsieve beslissing kan me naar de verkeerde plek of de verkeerde mensen brengen.

Soms heb ik nog wel eens trekmomenten, dan bel ik mensen van het programma, of ga ik naar een meeting, dan hoor ik weer verhalen van hoe het was, en dan ben ik weer genezen voor die dag. Er blijft altijd de gedachte aan vroeger, maar door dit programma goed te volgen, wordt het steeds makkelijker om afscheid te nemen van het verleden. Het leven is zoveel mooier geworden, sinds ik mij helemaal aan het programma heb overgegeven. En het wordt met de dag beter. Ik ben eerlijk en ik doe wat er aan mij gevraagd word, ik bel elke dag mensen van het programma. Ik probeer zo min mogelijk aan mezelf te denken, dat heb ik mijn hele leven al gedaan, nu is het mijn beurt om eens aan een ander te denken. Dit programma heeft mij een nieuw leven gegeven. Ik heb rust in mijn hoofd en eindelijk kan ik iets voor een ander betekenen, en dat is gewoon top.

Ik wil nooit meer terug naar hoe het was, dit is mijn toekomst.